دنلود موزیک

تا کی؟... تا کی عاشق باشم و از عشقم دور ؟ ...تا کی اسیر تنهایی هایم باشم و از یارم دور .....؟ تا کی باید به خاطر دوری تو اشک بریزم و حسرت آن دستهای گرمت را بکشم...؟ تا کی باید از خدای خویش التماس کنم تا تو را به من برساند ، نزدیک و نزدیک تر کند تا بتوانم تو را در آغوش بگیرم؟... تا کی باید صدای غم انگیز آواز مرغ عشق را بشنوم ودلم برایت تنگ شود؟...تا کی باید غروب پر درد عاشقی را ببینم و دلم بگیرد!...تا کی باید تنهایی به خورشیدی که آرام آرام به پشت کوه ها می رود را نگاه کنم ؟... تا کی باید لحظه ها و ثانیه ها را یکی یکی بشمارم تا لحظه دیدار با تو فرا رسد؟...خسته ام !... یک خسته دلشکسته...عاشق بی سر پناه....عاشقم !...یک عاشق دیوانه سر به هوا ...تا کی باید کنج اتاق خلوت دلم بنشینم و با قلم و کاغذ درد دل کنم؟...  تا کی باید دلم را به فرداها خوش کنم و پیش خود بگویم آری فردا وقت رسیدن است!...تا کی باید در سرزمین عشاق سر به زیر باشم و چشمهای خیسم را از دیگران پنهان کنم؟... تا کی باید بگویم که عاشقم ، ولی یک عاشق تنها ، عاشقی که معشوقش در کنارش نیست!...تا کی باید به انتظارت زیر باران بنشینم و همراه با آسمان بنالم و ببارم...و تا کی باید با دستهای خالی ، با آغوش سرد ، با دلی خالی از آرزو و امید ، با چشمانی خیس و شاکی زندگی کنم؟...تا کی؟.....

هرروزيه لقمه نون نصف مال اون نصف مال من...

 هرروزيه ذره عشق نصف مال اون نصف مال من...

حالاديگه اين منم كه دنبالشم مثل يه سايه......

چه قدر فاصله اينجاست بين آدمها

چه قدر عاطفه تنهاست بين آدمها

کسي به حال شقايق دلش نمي سوزه

و او هنوز شکوفاست بين آدمها

کسي به خاطر پروانه ها نمي ميرد

تب غرور چه بالاست بين آدمها

                                                          از صداي شکستن کسي نمي شکند

                                                          چه قدر سردي و غوغاست بين آدمها

                                                          ميدان کوچه دل ها فقط زمستانست

                                                          هجوم ممتد سرماست بين آدمها

                                                          ز مهرباني دل ها دگر سراغي نيست

                                                          چه قدر قحطي روياست بين آدمها

کسي به نيست دل ها دعا نمي خواند

غروب زمزمه پيداست بين آدمها

و حال اينه را هيچ کسي نمي پرسد

هميشه غرق مداراست بين آدمها

غريب گشتن احساس درد سنگيني ست

و زندگي چه غم افزاست بين آدمها

                                                          مگر که کلبه دل ها چه قدر جا دارد

                                                         چه قدر راز و معماست بين آدمها

                                                         چه ماجراي عجيبي ست اين تپيدن دل

                                                         و اهل عشق چه رسواست بين آدمها

                                                        چه مي شود همه از جنس آسمان باشيم

                                                         طلوع عشق چه زيباست بين آدمها

و کاش صبح ببينم که باز مثل قديم

نياز و مهر و تمناست بين آدمها

بهار کردن دل ها چه کار دشواريست

و عمر شوق چه کوتاست بين آدمها

ميان تک تک لبخندها غمي سرخ ست

و غم به وسعت يلداست بين آدمها

به خاطر تو سرودم چرا که تنها تو

دلت به وسعت درياست بين آدمها

شنبه: با نگاهي عاشقانه مست شدم!

يكشنبه: به او گفتم گرفتارت شدم.

دوشنبه: همچو ليلي عاشق صحرا شدم!

سه شنبه: بي وفايي كرد و من گريان شدم.

چهارشنبه: اسير هجرانش شدم.

پنج شنبه: او رفت و من درعاشقي فاني شدم!

جمعه: بي او تنها شدم و از تنهايي مردم

وقت رفتن، تو چشماش نگاه نکردم
   آسمون چشماشو ابري نکردم

با يه قلب پاره پاره، برمي گشتم از ديارش
به ياد اون گُل سرخي که مي داد به دست يارش

قلب من براش مي تپيد، اون ولي چيزي نمي گفت
  توي قلب ساده ي من، باز گُل عاشقي مي شکفت

توي دنيايي که داره، آسمون پر از ستاره اس
  من ولي دنيايي دارم، که شباش فقط خاطره اس

خاطراتي پُرِاز عشق، پُرِ از شادي و خنده
  همه لحظه هاي نابي که ديگه برنمي گرده

همه واژه هاي اين شعر بمونه به يادگاري
شايد يک روزي شقايق، بخونه براي ياري

سوگند به شبنمهایی که پیش از بیدار شدن خورشید به دنیا می ایند و به گلهایی که خوشبوتر از همه ی خاطره های زمین هستند،از عشق گفتن و نوشتن آسان نیست.عشق کوچه ایست که آهنگ اشتیاق قلبها را در آن میتوان شنید.

عشق افقی است آبی که نگاه بارانی عاشقان به آن دوخته شده است.عشق نفسهای کودکی شادمان است که از غصه های ریز و درشت عالم چیزی نمیداند.تو از عشق چه میدانی؟اولین بار عشق را در کجا دیدی؟چه وقت با او حرف زدی؟چه کسی به تو گفت عشق چه رنگی است؟عشق گاهی به رنگ آسمان است و گاهی به رنگ پرهای پرستویی که به دنبال آشیان میگردد و گاهی دیگر به رنگ آرزوهایی که در قلبهامان پنهان کرده ایم.من از عشق وضو میسازم.من با عشق نماز میخوانم.من در عشق غرق میشوم.من بی عشق در کنج قفسی که میله هایش از حسرت است میپوسم.من بی عشق میمیرم.با عشق میتوان حرف زد.با عشق میتوان راه رفت.با عشق میتوان گریه کرد.با عشق میتوان همه ی دیوارها را برداشت و به جای آن پنجره کاشت.سوگند به چشمهای تو که همیشه بیدارند،بزرگترین درس هستی جز این دو حرف نیست:بی عشق نمیتوان زیست....

...در جان عاشق من شوق جدا شدن نیست...

...خو کرده قفس میل رها شدن نیست...

...من با تمام جانم پر بسته و اسیرم...

باید که با تو باشم در پای تو بمیرم...

عهدی که با تو بستم هرگز شکستنی نیست...

این رشته تا دم مرگ گسستنی نیست...